Historia

Stenografia towarzyszy ludzkości niemal od wynalezienia pisma. Od początków życia intelektualnego jednym z podstawowych problemów było tempo utrwalania i odczytu informacji - pierwotne alfabety obrazkowe, czy też uzależnione od kiepskiego nośnika, jak skandynawska futharka runiczna rzeźbiona w drewnie, nie pozwalały na natychmiastowy zapis, lecz wymagały dużych nakładów pracy i namysłu. Nośnik, czyli odpowiednio przygotowane deseczki, gliniane tabliczki, czy, w Średniowieczu, specjalnie wyprawiona skóra - był drogi, zatem nie nadawał się do przechowywania danych podręcznych. Podobnie rzeczy się miały z glinianymi skorupami, na których wydrapywano postanowienia rady miejskiej w Atenach i głazami narzutowymi, na których upamiętniano różne istotne wydarzenia na stepach Azji Środkowej. Wynalazek papirusu, papieru, poti (preparowane liście palmy), innymi słowy, wdrożenie celulozy do procesu pisania dało pierwszą ostrogę rozwojowi piśmiennictwa, które natychmiast znalazło zastosowanie w wielu dziedzinach życia i gospodarki, których wyliczać tutaj nie ma potrzeby.

Jednocześnie, należy sądzić, że spontanicznie, w wyniku postępu technicznego, ruszyły prace nad udoskonaleniem systemów zapisu.

W historii stenografii wyróżniamy trzy okresy:

Antyk od 350 r.p.n.e. do 1100 r.n.e.

Powstanie, rozwój i upadek starogreckiej i rzymskiej tachygrafii. Opisują to rozdziały:

Okres przejściowy od roku 1100 do 1602

Zanik znajomości tachygrafii w średniowieczu i próby przedstawienia nowych systemów. Opisane to jest w rozdziale:

Czasy nowe od roku 1602 do dziś

Od wystąpienia Johna Willisa autora metody stenograficznej - rozwój wielu systemów stenograficznych powstałych na podłożu geometrycznym i graficznym. Dla uwypuklenia historii stenografii polskiej należy ostatni okres podzielić na dwa podokresy: